چرکنویس

پنجشنبه 6 دی1386

یادمان باشد که وقتی به قله رسیدیم٬ به آسمان نظر کنیم...

بر سنگ قبر من بنويسيد خسته بود، اهل زمين نبود، نمازش شكسته بود. بر سنگ قبر من بنويسید شيشه بود، تنها از اين نظر كه سرا پا شكسته بود. بر سنگ قبر من بنويسید كه پاك بود چشمان او، كه دائما از اشك شسته بود. بر سنگ قبر من بنويسید اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه، دسته بود. بر سنگ قبر من بنويسيد كل عمر پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود. بر سنگ قبر من بنويسيد كسي گريه نكند، چون كسي دوستش نداشت...