زندگی ما دو تیکه است٬
تیکه اول اون کارهایی که می دونیم آخرش چی میشه٬ بارها اونا رو تجربه کردیم و از نتیجش مطمئناْ آگاه هستیم٬ پس قائدتاْ نباید انجامش بدیم٬ اما اگه به این قسمت از زندگیمون تن میدیم علتش یا ناچاریه یااینکه ما واقعاْ احمقیم! به هر حال اسم این تیکه رو من می ذارم عادت٬ تکرار٬ زندگی کهنه و یه چی تو این مایه ها. 
تیکه دوم اون کارهایی که ما نمیدونیم آخرش چی میشه و مثلاْ دوس داریم که چنین و چنان بشه یا بر وفق مراد ما بشه. یعنی امید داریم به آخرش٬ اما مطمئن نیستیم که به نتیجه دلخواه می رسیم یا نه. این امید و عدم اطمینان به ما انگیزه حرکت میده٬ انگیزه کار و تلاش میده٬ این امید و انگیزه و عدم اطمینان٬ این تیکه زندگیمونو پر از هیجان و ابتکار میکنه٬ این هیجان هم باعث میشه که ما شبمون روز بشه٬ امروزمون فردا بشه و ... و ما این گذر عمر رو تحمل کنیم. اسم این تیکه رو می ذارم زندگی٬ زندگی تازه.
حالا ما خدائیش عمرمون زندگیه یا تکرار؟!!!